13/2/12

In memoriam...dun case esquecido



Trece de febreiro de 2012. Unha data coma outra calquera para moitas persoas; ou cecáis non, e ocorren cousas moi relevantes na vida dalgunhas persoas. Porén dende a miña perspectiva, non é demasiado importante porque a miña intención ao escribir estas liñas é a de recordar que tal día coma hoxe, hai cincuenta e catro anos, morreu un dos ilustres da poesía galega e española. Seguramente se digo Luís Benigno Vázquez Fernández, a moi poucos lles soaría, porén se recordo o seu apelido familiar - Pimentel - xa se vai facendo coñecido don Luís Pimentel (Lugo, 18/XII/1895 - Lugo, 13/II/1958).

Lucense de nacemento, médico de profesión e poeta de espírito; enmárcase entre as xeracións do 25 e a do 27, mantendo contacto con outras personalidades destacadas como os tamén lucenses Ánxel Fole e Celestino Fernández de la Vega, e tamén co autor de Hijos de la ira, o madrileño Dámaso Alonso, entre outros.

A miña pretensión non é a de facer aquí un repaso pola súa vida, nin moito menos. Simplemente o que busco é darlle, dende a miña modesta persoa, o recoñecemento que realmente considero que merece don Luís; xa que a pesares de lle adicar o Día das Letras Galegas, no 90, non se lle soubo nin valorar nin ler; xa non a nivel español, senón que na nosa terra, por máis que me pese, tampouco.

Os que percorremos a cidade de Lugo, moi presente na súa obra, tantas veces sen presa, sen un punto fixo no que nos deter, achegámonos moito ás imaxes que recreaba a estética pimenteliana. As súas rúas e prazas, a luz no outono e as sombras no verán, as murallas e o seu carácter...

Por outra a forma de abordar certos temas vitais, tan presentes na vida dun ser humano que en ocasións nin nos decatamos que existen, é tan próximo a como os abordo eu, que cecáis, a miña valoración non sexa obxectiva; aínda así, estou convencido que está á altura dos máis grandes. Por todo isto, levo hoxe un crespón negro na miña alma, en recordo do mencionado don Luís.

Sempre dito dende a sombra e o silencio: grazas polos versos e os momentos.


P.D. Tardei moito tempo en actualizar o blog por diversas razóns, porén considero que esta é unha ocasión inmellorable para facelo, necesitaba expór ao mundo esta opinión. Saúdos.

(Non entendo porque hai esta distancia entre párrafos, cousas do blog).




17/10/10

SENSACIÓNS E CONCLUSIÓNS
.
.
Cando te ergues do teu sono e o soño esvaécese coma as túas perspectivas de futuro, atópaste coa realidade. Ela ante ti, contigo, atrapándote. Penetra no teu corpo e déixache paralizado. Converténdote nunha mera estatua de pedra. Nun espectador anulado e aniquilado.
Faste promesas que se rachan. Desorientado. Aquel fermoso mundo que tiñas en mente cáese. Cada vez máis abaixo. Segue caendo, ráchase. Ráchaste. Non tes a que agarrarte. Non é, xa non é. As lembranzas entristécenche, os feitos actuais doen con especial crueldade. Ves como se enferman as pedras.
As frases van cara abaixo. A musicalidade dos versos estrágase. Estás, simplemente estás. Onde? Nunha borrosa marxe. Non sabes que dicir, o que crees que te libera, probábelmente empeorao todo.
O poema esquecido é o máis agradecido xa que a súa dor vaise co tempo. Un tempo que segue fluindo cara ningures, pero sen deterse.
Atónito, contrariado, perdido. Tanto que as túas forzas desgástanse en loitas inútiles, as cales non teñen sentido. Loitas contra ti mesmo e contra o espello que che cuspe o teu reflexo. Desprecias a quen che quere axudar.
Xa non sabes quen eres, o que eres. Non sabes que sentido ten todo isto. Vacíaste, disólveste no teu propio ácido.
-
Escribo isto en galego porque sei que tiña que pagar unha débeda. Tíñache que pagar, (xa sabes a quen me refiro). Tíñame que pagar unha débeda.

22/6/10

Mi sensación
.
.
¿Cuál sería el comienzo ideal para introducir un tema que habla de lo que nos ata? No lo sé, y quizás la mejor manera de empezar sea saltándonos este encabezamiento porque soy un ser agarrotado. Pero no voy a hablar de mí, sino de esa sensación, que seguramente quedará muy poco clara, y que algunos no compartirán mi visión y añadirían o cambiarían ciertos aspectos.
Hablar de sensaciones ¿qué atrevido, no? Yo al menos lo pienso, tan subjetivo, tan personal, a veces tan escéptico; pero creo que es necesario poner de manifiesto que siempre estamos a su merced.
Sensaciones. Digámoslo otra vez gritando: ¡SENSACIONES!
¿Cuál es la mejor? Ninguna, las que creemos positivas pronto se agotan, quizás ahí resida su gracia y su desgracia.
¿Las peores? Todas, aunque unas más que otras. Eso sí, estéticamente todas muy bellas.
A mi modo de ver, tan propio como de costumbre, es ésa que nos da la impresión de que el mundo se ha caído encima de nosotros, con tanto peso que nos aplasta. La angustia. Ésa que introduce nuestra cabeza en un cubo de agua, que retira la respiración, y que a la vez nos inyecta aire en las venas.
La compañera inseparable de los brotes suicidas, de mis brotes suicidas. Nos devoramos a nosotros mismos. ¿Quién nos diese una pistola en ese momento, verdad? Nos acerca peligrosamente al fuego que nos acaba dando tanto calor que nos provoca sudores fríos.
Se nos presenta cuando menos lo esperamos, por cualquier motivo. Nos quiere acompañar cuando creemos que tenemos una existencia tranquila.
Ahí viene, fiel compañera que nos dice "quiero ser tu perro" y que nos acaba esclavizando. Nos da sombra, su sombra gélida. Sus nieblas y sus tinieblas.
Nos convierte en individuos perdidos y ciegos que están atrapados en una minúscula habitación.
Hasta aquí un brevísimo extracto de esto. Ahora me dispongo a salir de la habitación. Un momento, lo olvidaba, no tiene salida.
Y ahora que venga el individuo del siglo XXI, el "cosmopolita perfecto", que traiga todo lo que ha creado y en lo que cree ciegamente para que finalmente lo entienda, si puede claro.

15/4/10

Puntos abiertos y puertas cerradas


Cansado de recorrer siempre los mismos caminos que llevan a los lugares ya conocidos. En un principio parecen diferentes, pero siempre conducen a un mismo desenlace.
Historias diferentes, en las cuales, a priori tienen y tienes buenas expectativas, pero una y otra vez, te golpean por igual. Vuelven a asediarte.
Dicen que la vida hay que pintarla del color que la quieres ver, pero en ocasiones, el ácido corrompe la armonía de las tonalidades.
Dicen que hay que quedarse con los puntos positivos de las cosas, historias, situaciones... pero en alguna circunstancia la memoria los abre y empiezan a sangrar.
Crees haber salido del hospital en el que estabas ingresado; después de ésto, crees que eres capaz de ver algo de un color claro, pero realmente lo que vuelves a ver es la blancura de las paredes del mismo hospital. Ése en el que intentas recuperarte por haber roto un espejo.
Ahora tienes puntos en tus manos, pero puntos que pronto se pueden volver a abrir y volver a doler.
Las puertas se han cerrado.

6/4/10

Retiro espiritual

Lugares vacíos, repletos de incomunicación, son las mejores compañías para conseguir hacer una buena introspección. Vaciando los pulmones de estrés y volviéndolos a llenar de pensamientos, ideas y versos.
Versos con significados que se ramifican, y a la vez, se empapan de intimidad, de identidad propia; que nos permiten divisar, quizás confusamente, los errores. Esos errores que, como diría sir James Joyce, "son los umbrales del descubrimiento", que nos orientan y nos limitan unos campos, para abrir otros.
Versos ramificados que nos proyectan en la genialidad y/o nos hunden en la más profunda penuria. Pero a la vez, nos permite darle vida a los mortificados sentimientos, pasiones e ilusiones.
Caminando. Recorriéndonos. El Ego y su refracción en un espejo.
Soledad lúcida.
Soledad austera.
Soledad única.

11/2/10

Un reflejo





Aparentemente tímido, reflexivo y cauto. No le gusta llamar la atención. Atraído por la sutileza artística de la sencillez y, a la vez, de la mayor genialidad. Una persona tranquila. Observando desde la sombra.
¿Sensible?
Amante de la oscuridad y los sonidos extremadamente sucios; y aunque suene contradictorio, detesta la máxima expresión de la inmundicia: la ciudad (salvo el arte arquitectónico).
Esa persona al estar encasillada en un tiempo equivocado, le provoca todo lo anterior y más perturbaciones.
Ahora levántate y mírate al espejo. Ahí está tu reflejo. ¿Te reconoces?

2/2/10

Mi último gran ¿sueño?
.
.
Qué hacer cuando ya no crees en nada, ni siquiera en ti mismo. Qué hacer cuando estás tirado en la calle después de ser raspado por las paredes, una y otra vez. El último llanto que nunca fue atendido. Estabas atrapado en tu "no-libertad". Caminando por un suelo inexistente acompañado del gélido invierno. No eres nadie. Nunca fuiste nada.
Cómo puedes salir de tus tinieblas. Cómo reaccionar de un mal sueño convertido en realidad. Cómo se puede caminar cuando la sangre no ya corre por tus venas, siendo un pedazo de ser humano.
Mantén tus ojos abiertos cuando el silencio quema tu lengua.Tu último sudor frío. Golpeaste la última puerta que se cerró enfrente de ti.
Eres tú. Es tu depresión.
Estás en el suelo tumbado en el espejo del recuerdo de aquella ilusión. Arrastrándote por los cristales que provocó su ruptura. Nunca lo pudiste decir porque nadie te supo escuchar.
Estás cubierto de oscuridad.